Iedereen kan schrijven. Toch?

We worstelen er allemaal wel eens mee: taalkwesties. ‘Hoe formuleer ik deze boodschap?’ ‘Wat is de juiste spelling van dit woord?’ ‘Klopt de redenering in dit artikel?’ De vragen zijn uiterst divers, maar hebben vaak gemeen dat er meer dan één antwoord mogelijk is. Taal is op verschillende manieren te interpreteren en iedereen heeft er een mening over. Soms is de juiste interpretatie duidelijk. Een woord heeft een bepaalde spelling volgens het Groene Boekje en werkwoorden moeten met -d, -t of -dt worden geschreven. De echte discussies barsten pas los als de kernboodschappen van een bedrijf op papier staan. Er zijn legio voorbeelden waarin de inhoud van een tekst de plank misslaat. Het gevolg? Een accountmanager kan zich niet vinden in de brochuretekst die de marketingafdeling heeft opgesteld en laat deze in zijn auto liggen. Terwijl de dure brochure juist was bedoeld om aan te bieden aan de klant. Of een directeur roept briesend de verantwoordelijke consultant bij zich die een onsamenhangend artikel heeft geschreven voor een vakblad. Zonde van de tijd, moeite en — niet te vergeten — kosten.

Blijft de vraag of iedereen kan schrijven. Het antwoord is ook hier tweeledig: Ja en Nee. Iedereen kan woorden op papier zetten, maar daarmee is een tekst nog geen goede tekst. Dag in dag uit schrijven we voor onze klanten teksten die een heldere formulering van boodschappen combineren met foutloze grammatica, toegespitst op de beoogde doelgroep. Dat kan alleen als het hele traject klopt. Het begint met een duidelijke briefing door de klant. Vervolgens komen wij met kritische vragen. Soms zelfs de vraag of je iets wel op papier móét zetten. Vervolgens krijgen we graag commentaar op het concept dat verder gaat dan ‘ik weet niet precies wat het is, maar het is het net niet.’ En dat alles natuurlijk met een strikte deadline. Het is een samenspel tussen opdrachtgever en leverancier. Als we dat spelletje goed spelen treft een tekst ook doel.

Vrijblijvend een keer een ‘second opinion’ over een tekstuiting? Of eens sparren over het verwoorden van je boodschap? Je weet ons nu te vinden.

Toon

Inside out

Phil Collins zong het al: Oh inside out, oh inside out. Blijkbaar een populair principe in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Nu proberen we in de communicatie toch echt ‘outside in’ te denken. Behalve de overheid, lijkt het soms. Die is op sommige punten nog heel erg Eighties verantwoord bezig... Zo reed ik laatst richting Ede en werd ik geconfronteerd met wegwerkzaamheden. Gelukkig stond er een groot bord bij van Rijkswaterstaat met een uitleg: er werd gewerkt aan weefstroken. De rest van de rit heb ik me uitstekend vermaakt met bedenken wat dat zijn. Ik kán het wel bedenken, maar was het idee achter het plaatsen van het bord dat ik dat ook moest? Waarschijnlijk niet. De gedachte was waarschijnlijk dat Rijkswaterstaat wilde aangeven dat ze gewoon goed bezig is voor de automobilist. Dat schrijft de richtlijn ook voor. Maar dan moeten ze wel duidelijk maken hóe ze mij helpen.

Zo werd ik laatst ook geconfronteerd met waarschuwingsborden met daaronder de tekst ‘asverspringing’. Ik bleef alert om voorbereid te zijn op plotseling overstekende crematoria. Daardoor miste ik bijna de zwieper in de weg. Totdat ik later bedacht dat het iets te maken kon hebben met de weg-as die verspringt. Maar welke automobilist noemt het midden van de weg de weg-as?

Communicatie gaat om verplaatsen in de doelgroep. Outside in denken. En zeker bij massacommunicatie is het van groot belang zonder omwegen (zucht...) duidelijk te maken wat je wilt zeggen. Maar eigenlijk geldt het altijd. Eén van de basisprincipes van communicatie is immers: de ontvanger bepaalt de boodschap.

Cas

Let's Hyve!

Interessant artikel op de site van de Telegraaf vandaag. Wat blijkt, ondanks alle aandacht die ervoor is in de media, blijken sociale netwerksites als Hyves en MySpace helemaal niet zoveel te worden gebruikt door de Nederlandse jeugd. Tenminste, in vergelijking tot andere landen. De jeugd verkiest toch de echte ontmoeting boven de virtuele. Zelf heb ik me ook eens laten verleiden tot een Hyves-pagina. Zoals wel meer ‘oudere jongeren’, want de meeste LVT’ers zijn er wel te vinden ;-) Maar wat doen we er eigenlijk? Persoonlijk ben ik m’n Hyves-pagina gestart als experiment om voor een klant een actie te doen. Want Hyves is wel een manier om een groep jongeren te benaderen waarvan je weet dat ze een bepaalde interesse delen. En zo’n perfect gesegmenteerde doelgroep vind je bijna nergens. Was de actie een succes? Nou nee, maar dat kan diverse redenen hebben. Het was erg last-minute, misschien wat hoog gegrepen en we waren niet bepaald ervaren in de wereld van de virtuele sociale netwerken. Inmiddels hebben we wel wat kennis opgebouwd en zijn sociale media een vast onderdeel geworden van de communicatieplannen van een flink aantal klanten. Want dit soort netwerken gaat vast wel overleven. Al is het maar door al die ‘oudere jongeren’ die hun schoolvriendjes en jeugdliefdes van vroeger willen blijven volgen...

Cas